ΤΟ ΚΟΠΑΝΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΤΡΩΣΙΔΙΩΝ  ΣΤΙΣ ΡΕΜΑΤΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

 

     Στα μέσα του Απρίλη κάθε χρόνο, με την αρχή της άνοιξης ξέστρωναν τα βαριά στρωσίδια, πάνω από τα κρεβάτια (μπαντανίες*, βελέντζες* κλπ) και από τα πατώματα του σπιτιού, (τα σαγίσματα*και τις κουρελούδες) που είχαν πια λερωθεί, ολόκληρο το χειμώνα, από την χρήση όλης της οικογένειας και τα πήγαιναν στα γειτονικά ρέματα για να τα καθαρίσουν με την μέθοδο του «κοπανίσματος». Φόρτωναν στα γαϊδούρια τα στρωσίδια που επρόκειτο να καθαρίσουν, καθώς και τον «κόπανο» και πήγαιναν στα ρέματα, κοντά στο χωριό, που κατέβαζαν ακόμη πολύ νερό, για να τα πλύνουν εκεί. Συνήθως πήγαιναν για «κοπάνισμα» στο «δίρεμα» κοντά στο πηγάδι της Φιλιππούς, λίγο παρακάτω, δίπλα στο σπίτι του Παναγιώτη Τζούμα, στου «Μπαριάμη το ρέμα» και στα «Στρατηγέκα Χάνια».

    Ο «κόπανος» έμοιαζε με το ρόπαλο του Ηρακλή. Ήταν από σκληρό ξύλο, συνήθως από πλατάνι, μήκους ενός περίπου μέτρου, που στη μια άκρη του είχε πελεκηθεί ελάχιστα, ενώ στην άλλη άκρη, σε μήκος μισού μέτρου περίπου, είχε διαμορφωθεί με το πελέκημα κονταροειδής χειρολαβή, ώστε να υπάρχει δυνατότητα να χρησιμοποιείται από την νοικοκυρά και με τα δύο χέρια ταυτόχρονα.

    Οι νοικοκυρά μόλις έφτανε στο τόπο του «κοπανίσματος» ξεφόρτωνε τα στρωσίδια από το γαϊδούρι και το έδενε να βοσκήσει. Πρώτη δουλειά ήταν να δημιουργήσει ένα ανάχωμα κάθετα στη ροή του νερού του ρέματος, ώστε στο σημείο να δημιουργηθεί μικρή λίμνη. Εκεί μέσα έριχνε όλα τα στρωσίδια για να «μουλιάσουν». Τα άφηνε για λίγο και έπειτα τα έβγαζε ένα - ένα, αρχίζοντας το κοπάνισμα. Ακουμπούσε πρώτα μέρος από το στρωσίδι πάνω σε μια λίθινη πλάκα, δίπλα στην λίμνη του νερού. Έπειτα άρχιζε να σηκώνει τον κόπανο με τα δυο της χέρια, πάνω από το κεφάλι της, και να τον χτυπάει με δύναμη πάνω στο μουλιασμένο στρωσίδι. Αφού το στριφογύριζε κτυπώντας το σε πολλά σημεία, το ξαναβουτούσε μέσα στη λίμνη με το τρεχούμενο νερό, για να ξεπλυθεί. Αυτή τη διαδικασία την επαναλάμβανε πολλές φορές, μέχρι να διαπιστώσει ότι είχε φύγει όλη η βρωμιά από το ρούχο. Στη συνέχεια το τραβούσε πιο πέρα, τοποθετώνταςτο πάνω σε καθαρές πέτρες. Άφηνε όλα τα στρωσίδια να στραγγίσουν από τα νερά. Στο τέλος πλυμένα πιά, τα ξαναφόρτωνε στο γαϊδούρι και τα πήγαινε στο σπίτι. Εκεί τα άπλωνε πάνω στις στοίβες με τα ξύλα ή  πάνω σε ανοξείδωτα  σύρματα που απλωνε τα ρούχα του σπιτιού και τα άφηνε μέρες ολόκληρες, για να στεγνώσουν στον ήλιο.

     Άλλοι χωριανοί που αναζητούσαν καλύτερους και πιο ξεκούραστους τρόπους πλυσίματος, φόρτωναν στα ζώα τους τα άπλυτα στρωσίδια, τα σακιά που χρησιμοποιούσαν για την μεταφορά του ελαιοκάρπου στα λιοτρίβια, τα ελαιόπανα που χρησιμοποιούσαν για το μάζεμα του ελαιοκάρπου, τα αλευρόσακα και ο, τι άλλο είχε λερωθεί πολύ κατά την διάρκεια του χειμώνα. Τα μετάφεραν στις νεροτριβές των γειτονικών οικισμών, της Αγίας Σοφίας και της Κουμπίλας, για να τα πλύνουν εκεί. Οι ιδιοκτήτες των ελαιοτριβείων επίσης μετέφεραν για πλύσιμο και αυτοί στις γειτονικές νεροτριβές με τα ζώα τα τσόλια που είχαν χρησιμοποιήσει για την έκθλιψη του λαδιού.

       Ο κοπιαστικός τρόπος αυτός του πλυσίματος στα στρωσίδια του σπιτιού κράτησε για πολλές δεκαετίες, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Μετά όμως την οδική επικοινωνία του χωριού με τις γειτονικές περιοχές και ιδιαίτερα με την περιοχή του Κεφαλαριού της Αργολίδας, η κοπιαστική συνήθεια του «κοπανίσματος» ξεχάστηκε, αφού τα στρωσίδια πια τα μετέφεραν με αυτοκίνητα στις νεροτριβές της περιοχής  αυτής για πλύσιμο.

                                               Γιώργος Στυλ. Σκλημπόσιος- Μασκλινιώτης

 

 

             ΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ - ΔΙΑΚΟΝΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΗ-ΓΙΩΡΓΗ

 

    Από τους ιερείς που δεν είναι πια στη ζωή και διακόνησαν την εκκλησία, για πολλά χρόνια ο καθένας, τιμώντας την μνήμη του ΑηΓιώργη, αξίζει να αναφερθούν οι: παπα-Νικόλας Παυλάκος, παπα-Γιάννης Αγγελόπουλος, παπα - Θανάσης  Παπακωνσταντίνου και παπα-Γιάννης Χάλιας, από του Ρούβαλη.

    Ο τελευταίος είχε τελειώσει το Σχολαρχείο και χειροτονήθηκε διάκονος την 23 Σεπτέμβρη 1929.Την επομένη 24 Σεπτέμβρη 1929 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Αρχικά τοποθετήθηκε στην ενορία του  τόπου της καταγωγής του και από 13 Απρίλη 1950 διακόνησε την εκκλησία μας, μέχρι το τέλος της ζωής του. Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών, την 26-5-1980 στο Σικάγο, όπου είχε πάει να επισκεφτεί τα παιδιά του. Ενταφιάστηκε λίγες ημέρες αργότερα, στο χωριό μας, μπροστά στο ιερό της εκκλησίας του Αη-Γιώργη που είναι μέχρι σήμερα και ο τάφος του.

    Ενδιάμεσα και για μικρά χρονικά διαστήματα ιερούργησαν στον Αη-Γιώργη ο παπα-Χρύσανθος, ο ιερομόναχος Ιερόθεος Κούτσελας και ο Γερμανός Κρίκας. Μετά τον παπαΧάλια και για κάμποσα χρόνια ιερουργούσε στην εκκλησία ο παπαΓεράσιμος Λιβαδάρος. Από την ημερομηνία μετάθεσής του από τον ΑηΓιώργη, ύστερα από αίτησή του, ιερουργούσε για μια εικοσαετία περίπου με αφοσίωση και θρησκευτική ευλάβεια στην εκκλησία ο παπα-Κώστας Παπαθεοδώρου, από την Τρίπολη. Μετά την πρόσφατη ικανοποίηση αιτήματος   του τελευταίου για μετάθεσή του σε εκκλησία της Τρίπολης, ανέλαβε από 1 Νοέμβρη 2025 την διακονία της εκκλησίας του ΑηΓιώργη. των παρεκκλησίων και εξωκκλησίων του χωριού μας καθώς και την πνευματική καθοδήγηση των κατοίκων του, ο Τριπολιτσιώτης παπα- Δημήτρης Πολύδωρος, που ασκεί τα καθήκοντά του με ζήλο και θρησκευτική ευλάβεια.  

Ιεροψάλτες που διακόνησαν το αναλόγιο της εκκλησίας, αείμνηστοι τώρα, ήταν ο Γιώργης Μέγγος, πατέρας του Νικόλα Μέγγου (Ντρίτσαλη), ο Κώστας Παπαγεωργίου (Καλόγερος) και ο γιός του Παναγιώτης. Επίσης ο Στράτης Βαρβιτσιώτης, ο Νικόλας Παυλάκος, ο Ηλίας Κωνσταντούρος και ο Χαράλαμπος Λύγδας. Ο τελευταίος διακονούσε το αναλόγιο της εκκλησίας μέχρι πρότινος, που έφυγε από την ζωή.Τούτο τον καιρό, που το χωριό φθίνει πληθυσμιακά, διακονούν το αναλόγιο με θρησκευτική ευλάβεια, καταβάλλοντας αξιέπαινες προσπάθειες και δύο Μασκλινιώτες συνταξιούχοι δάσκαλοι, ο Τάσος Κωνσταντούρος  και ο Γιάννης Μέγγος, μαζί με τον ακάματο πρωτοψάλτη της εκκλησίας Χρήστο Διαμαντίκο από το Στενό.

 

                                                             Γιώργος Στυλ. Σκλημπόσιος - Μασκλινιωτης

 

 

                                                                                                                                                                                       ΕΟΡΤΙΕΣ   ΕΥΧΕΣ

 

               Στους αγαπημένους μου Μασκλινιώτες   όπου κι’ αν βρίσκονται,  καθώς και  στους αναγνώστες της  ηλεκτρονικής σελίδας,  που με την ταπεινή γραφίδα μου σκαλίζω  επάνω της την ιστορία του χωριού μας και την επισκέπτονται  με περίσσια αγάπη και ενδιαφέρον,

                                                                                                                    Ε  ύ  χ   ο μ  α  ι      ο  λ  ό  ψ  υ  χ  α

το Θείο Βρέφος  που θα αναδειχθεί μέσα από την ταπεινή φάντη της Βηθλεέμ σε λίγες ημέρες και θα φανερώσει την Θεότητά του στα ύδατα του Ιορδάνη για την σωτηρία του  ανθρώπινου γένους, να τους ευλογεί και να τους  χαρίζει υγεία, ευτυχία, αγάπη και ειρήνη. Η  νέα χρονιά που σε λίγο θα ανατείλει στον ορίζοντα της ζωής  τους να  είναι για όλους  ευλογημένη και να πραγματωθούν στη διάρκειά της όλα τα όνειρα και οι προσδοκίες τους.

                                                                                                                                                          Γιώργος  Στυλ. Σκλημπόσιος - Μασκλινιώτης

 

             ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ  ΤΗΣ ΜΑΣΚΛΙΝΑΣ

 

 «Δεν υπάρχει πόνος και οδύνη πιο μεγάλη

 από τη στέρηση της γης των πατέρων».

             Ευριπίδης, «Μήδεια»

 

Η πληθυσμιακή αύξηση των κατοίκων του χωριού έφτασε στο απόγειό της στις αρχές του 1920, φθάνοντας στα 1000 άτομα περίπου. Η αλματώδης αύξηση του αριθμού των κατοίκων οφειλόταν στην παραμονή των κατοίκων του Καστριού, όλο και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στο χωριό, λόγω των ευνοϊκών κλιματολογικών συνθηκών αλλά και της μεγάλης αύξησης του αριθμού των γεννήσεων. Η αύξηση του πληθυσμού πραγματοποιήθηκε, παρά την αναχώρηση για το εξωτερικό ορισμένων κατοίκων του κατά την πρώτη μετανάστευση στο εξωτερικό (Αμερική), που πήρε τις μεγαλύτερες διαστάσεις της κατά την δεκαετία 1900-1910.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920, συνεχίστηκε η αναζήτηση ελληνικών εργατικών χεριών, από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (Η.Π. Α.) και τον Καναδά. Έτσι συνεχίστηκε η μεταναστευτική κίνηση εργατικού δυναμικού προς τις χώρες αυτές, λόγω της έλλειψης επαρκών εισοδημάτων των κατοίκων των ορεινών κυρίως περιοχών και του αργού ρυθμού αύξησης του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού τους.

Μετά και την δεύτερη μεταναστευτική κίνηση των κατοίκων (1945- 1960) προς τους ανωτέρω προορισμούς και την Αυστραλία ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε δραματικά. Ο μισός σχεδόν πληθυσμός του ξενιτεύτηκε, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες επαγγελματικής αποκατάστασης, για την βελτίωση των οικονομικών τους.

Οι περισσότερες οικογένειες είχαν και κάποιο δικό τους μετανάστη στις χώρες αυτές. Ορισμένες μάλιστα, με πόνο ψυχής, έστειλαν όλα τα παιδιά τους στην ξενιτειά και μάλιστα από νεαρή ηλικία. Παρέμειναν εδώ μόνο οι γονείς, περιμένοντας την οικονομική ενίσχυση των ξενιτεμένων παιδιών τους, ενώ πολλοί από αυτούς τα ακολούθησαν στην ξενιτειά, για να κλείσουν τελικά εκεί τα μάτια τους οριστικά.

Οι ξενιτεμένοι μετανάστες χωριανοί, αρχικά αντιμετώπισαν πολλές και μεγάλες δυσκολίες, κατά την εγκατάστασή τους και την εξεύρεση αξιοπρεπούς εργασίας, στις χώρες υποδοχής. Προσαρμόστηκαν όμως σύντομα στις νέες συνθήκες της ζωής και της εργασίας τους, ξεπερνώντας τα εμπόδια. Ορισμένοι μάλιστα, με την πάροδο του χρόνου, με την εξυπνάδα τους και την εργατικότητά τους άρχισαν να δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά σε διάφορους τομείς, κυρίως στο χώρο της εστίασης, αλλά και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες

Από τις οικονομίες τους, που προήρχοντο από την αμοιβή τους, για την προσφορά της εργασίας τους, και από τα κέρδη των επιχειρήσεών τους, άρχισαν να στέλνουν εμβάσματα στους δικούς τους, που άφησαν στην Ελλάδα, ενισχύοντάς τους οικονομικά, για να μπορούν οι τελευταίοι να βελτιώσουν το οικογενειακό τους εισόδημα και να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Όλοι όμως ανεξαίρετα οι μετανάστες του χωριού μας δεν ξέχασαν ποτέ και τον τόπο που είδαν το πρώτο φως της ζωής. Τον βοηθούσαν πάντοτε οικονομικά, συμβάλλοντας και στην πολιτιστική ανάπτυξή του. Έτσι πρωτοστάτησαν οικονομικά στην ανέγερση εκκλησιών, στην διάνοιξη αυτοκινητοδρόμων στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, στις προσπάθειες ανεύρεσης υπογείων υδάτων κλπ.

Η συμβολή της μετανάστευσης των κατοίκων του χωριού σε Αμερική, Καναδά και Αυστραλία είχε θετικές αλλά και αρνητικές συνέπειες στην ανάπτυξη του χωριού μας. Η εισροή δολαρίων είχε σαν αποτέλεσμα την μεγάλη τόνωση της αγοραστικής δύναμης, την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και γενικά την άνοδο του βιοτικού επιπέδου πάρα πολλών οικογενειών του χωριού μας.

Πολλοί όμως από τους κατοίκους του χωριού, όπως προαναφέρθηκε, μετανάστευσαν οικογενειακώς, με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη του γεωργικού κλήρου και των ελαιώνων καθώς και την σταδιακή μείωση του πληθυσμού του χωριού, αφού ξενιτεύτηκε ο ενεργός πληθυσμός του χωριού και έμειναν πίσω μόνο ηλικιωμένοι. Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο με την «εσωτερική» μετανάστευση των κατοίκων του χωριού, νεαρής κυρίως ηλικίας, που πραγματοποιήθηκε μαζικά τις δεκαετίες μετά το 1945 έως και το 1960 και συνεχίζεται σποραδικά μέχρι τις μέρες μας, προς τις μεγάλες πόλεις- (αστυφιλία)- κυρίως προς την πόλη της Αθήνας αλλά και σε άλλες γειτονικές πόλεις, την Τρίπολη και το Άργος.

Οι περισσότεροι νέοι του χωριού, αντιλήφθηκαν έγκαιρα την δεινή οικονομική κατάσταση των γονέων τους, την ανυπαρξία δυνατότητας βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσής τους στο χωριό, καθώς και τις περιορισμένες δυνατότητες και προοπτικές απόκτησης ικανοποιητικού ατομικού εισοδήματος, από την υφιστάμενη γεωργοκτηνοτροφική παραγωγή. Πολλοί έφυγαν από το χωριό, για να τελειώσουν τις εγκύκλιες σπουδές, γυμνασιακού επιπέδου, στις γειτονικές πόλεις, και ορισμένοι από αυτούς εισήχθησαν για να φοιτήσουν σε Πανεπιστημιακές σχολές, από τις οποίες αποφοίτησαν με επιτυχία. Έτσι, μετά την αποφοίτησή τους, έγιναν δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, επιστήμονες, καθώς και διαπρεπείς ελεύθεροι επαγγελματίες και εγκατέλειψαν έτσι το χωριό.

Αλλά και αυτοί που δεν είχαν την δυνατότητα ή την ικανότητα των σπουδών, αλλά και άτομα ηλικιωμένα, έφυγαν από το χωριό και εγκαταστάθηκαν σε γειτονικές πόλεις και στην Αθήνα. Εκεί αναζήτησαν εργασία στον δευτερογενή και τριτογενή τομέα της οικονομίας (εμπόριο-υπηρεσίες) ή δραστηριοποιήθηκαν επιχειρηματικά σε διάφορους τομείς της.

Όλοι αυτοί εγκατέλειψαν οριστικά τις οικογενειακές τους εστίες και το χωριό. Μόνο περιοδικά επισκέπτονται τους γέροντες πια και ανήμπορους γονείς τους ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες, κατά την διάρκεια των διακοπών τους, παραμένουν λίγες ημέρες με τις οικογένειές τους στο χωριό, για ξεκούραση. Τον υπόλοιπο καιρό το χωριό «ζει» και «κινείται» σε ρυθμούς μοναξιάς και εγκατάλειψης, με τους λιγοστούς εναπομείναντες κατοίκους του.

 

                                                                  Γιώργος Στυλ.Σκλημπόσιος - Μασκλινιώτης

                

 

 

 

                   Αγαπητοί  Συμπατριώτες

    Με χαρά και ικανοποίηση σας γνωρίζω  πως ο πολιούχος και προστάτης του χωριού μας, ο Αη-Γιώργης,  δεν έχει αφήσει μέχρι σήμερα  το σπίτι του ορφανεμένο και έρημο. Φρόντισε και τώρα να παραμείνει ανοιχτό και να λειτουργιέται κάθε Κυριακή και όλες τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Μετά την διακονία στο ναό του χωριού μας για μια περίπου εικοσαετία   του ακάματου ιερέα  παπα-Κώστα  Παπαθεοδώρου και την μετάθεσή  του  σε ιερό ναό της Τρίπολης, η Ιερά Μητρόπολη Μαντινείας και Κυνουρίας  μερίμνησε  και τοποθέτησε τον ιερέα παπα-Δημήτρη Πολύδωρο   στη θέση  του ιερέα, που αποχώρησε.

     Έτσι οι κάτοικοι του χωριού  και όλοι οι Μασκλινιώτες οι απανταχού της γης ευρισκόμενοι, που επισκέπτονται συχνά- πυκνά το χωριό μας θα εξακολουθήσουν να προσέρχονται στο ναό του Αη-Γιώργη, να τον βρίσκουν ανοιχτό,  να κάνουν το σταυρό τους  και να ευχαριστούν τον Ύψιστο και τον προστάτη του χωριού μας για όσα αγαθά τους έχουν προσφέρει  απλόχερα στη ζωή. Να αναπέμπουν παρακλήσεις ώστε τα τέλη της ζωής τους να είναι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά. Θα βρίσκουν ιερέα για να στέλνει ευχές και  δεήσεις προς τον Κύριο, υπέρ της υγείας  αυτών  και των οικογένειών τους  και να μνημονεύει τα ονόματα  των προσφιλών τους προσώπων που έχουν φύγει από τη ζωή και αναπαύονται στον κοιμητήριο του χωριού.

    Την 1^η Νοέμβρη 2025 οι καμπάνες του ναού μας χτύπησαν πανηγυρικά για να σημάνουν όχι μόνο την έναρξη της Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας, αλλά και να υποδεχτούν τον νέο ιερέα του χωριού μας. Εμείς οι λιγοστοί Μασκλινιώτες, που απομείναμε στο χωριό, πήγαμε να εκκλησιαστούμε στον Αη-Γιώργη  και απολαύσαμε την πρώτη λειτουργία από τον  νέο ιερέα στο ναό μας.

     Η ταπεινότητά μου απευθύνει «θερμό  καλωσόρισμα»  στον νέο ιερέα, τον παπα-Δημήτρη μας,  με την ευχή ο Κύριος και ο Αη-Γιώργης να του χαρίζει υγεία και μακροημέρευση. Να τον αξιώνει στην τέλεση της  Θείας Ευχαριστίας  και των άλλων Ιερών ακολουθιών  στους ναούς του χωριού μας, ευλογώντας το ποίμνιό του. Στον απερχόμενο ιερέα, τον παπα-Κώστα, για όσα προσέφερε απλόχερα στους Μασκλινιώτες, διακονώντας τον Αη-Γιώργη στον ναό του, εκφράζω τις θερμές ευχαριστίες μου και τις ευχές μου για παντοτινή υγεία και κάθε επιτυχία στη διακονία του από την νέα του θέση.  

                                                          Γιώργος Στυλ. Σκλημπόσιος - Μασκλινιώτης

 

                ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ  ΜΑΣ

 

Την δεκαετία του 1950 έγινε και στην κοινωνία του χωριού μας μια μεγάλη στροφή προς την ιδεολογία της οικονομικής ανάπτυξης. Άρχισε να επικρατεί η χρησιμοθηρική αντίληψη για τη ζωή, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η κοινωνία της αφθονίας και της κατανάλωσης υλικών αγαθών. Όραμά της έγινε ο υλικός ευδαιμονισμός. Άνοιξαν για μια ακόμα φορά οι πύλες των μεγάλων αστικών κέντρων και του εξωτερικού για να υποδεχθούν τους χωριανούς μας που έφυγαν από το χωριό και αναζητούσαν εναγώνια καλύτερο μέλλον, προσπαθώντας να ξεχάσουν  το παρελθόν τους. Έτσι όμως άνοιξε ο δρόμος που οδηγεί στην τυποποίηση της ζωής και στην αλλοτρίωσή τους. Στόχος τους έγιναν τα καυτά προβλήματά τους, οι ανησυχίες τους και οι προβληματισμοί τους για το μέλλον. Αυτά όμως οδήγησαν πολλούς από τους συγχωριανούς μας στην άρνηση του ιστορικού και του παραδοσιακού τους παρελθόντος. Στην άρνηση και στην αμφισβήτηση της αξίας της πολιτισμικής μας παράδοσης.

Όμως η ιδέα της οικονομικής ανάπτυξης και στροφή προς το «παρόν» και μόνο σε αυτό δεν είναι σε θέση να λύσουν τα μεγάλα προβλήματα του ανθρώπου σε όλο το πλάτος και το βάθος τους. Η ηθική ακεραιότητα του ανθρώπου και η πίστη του στον άνθρωπο σαν υπέρτατη αξία έχει επικίνδυνα διαβρωθεί από τις παρενέργειες του τεχνολογικού πολιτισμού. Έχει ήδη ανοίξει ο δρόμος που οδηγεί στην τυποποίηση της ζωής και στην αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η ύπαρξη του παρόντος και του μέλλοντος προϋποθέτει απαραίτητα την στροφή στο παρελθόν. Γιατί ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν λειτουργεί μια διαλεκτική σχέση. Η ύπαρξη του παρόντος αλλά και του μέλλοντος έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν, στην ιστορική μνήμη και στο παράδοση. Η ακτινοβολία του νέου πολιτισμικού οικοδομήματος δεν περιορίζεται μόνο στο παρόν και στο μέλλον αλλά στρέφεται και προς το παρελθόν. Το αίτημα όμως δεν είναι να επιστρέψουμε «στις ρίζες» μας αλλά στόχος μας είναι να γνωρίσουμε το παρελθόν μας, την ιστορική και πολιτισμική μας παράδοση. Όχι αναβίωση περασμένων τρόπων και μορφών ζωής, αλλά γόνιμη και δημιουργική βίωση των σταθερών αξιών που προσφέρει το παρελθόν.

Γιατί η  «αναβίωση» προϋποθέτει τη νέκρωση και προσδιορίζεται από το θάνατο. Για να αναβιώσει κάτι πρέπει πρώτα να πάψει να ζει, να έχει χάσει την ψυχή και το πνεύμα του, που τον κρατούσαν ζωντανό. Όταν κάτι πάψει να ζει, «δεν αναβιώνει» δεν ανασταίνεται, αν δεν βρει τη χαμένη ψυχή και το πνεύμα του. Αναβίωση με ξένο πνεύμα και με ξένη ψυχή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ψυχρή,  άψυχη και χωρίς δικό της πνεύμα «αναπαράσταση». Σε κάθε σημαντική  στιγμή της ζωής μας πρέπει να στρέφουμε τη ματιά μας στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον. Να κάνουμε καθημερινά  μια κριτική ιστορική αναδρομή στο παρελθόν, αλλά και καθημερινό αγνάντεμα στους ανοιχτούς ορίζοντες του παρόντος και του μέλλοντος. Να συνδυάζουμε αρμονικά τον παραδοσιακό πλούτο του παρελθόντος με τις ανανεωτικές δυνάμεις του παρόντος και του μέλλοντος. Και η έκφραση του παρελθόντος  πρέπει να είναι η ιστορική και πολιτισμική μας παράδοση.

Η ζωή χωρίς παρελθόν, δηλαδή χωρίς να θυμάσαι και χωρίς με την θύμησή σου να χαίρεις για τις ομορφιές της ζωής ή να λυπάσαι για τις ασχήμιες της, χωρίς να θερμαίνεται ο πόθος σου και να αναπτερώνεται η ελπίδα σου για ένα καλύτερο παρόν και για ένα ακόμη καλύτερο μέλλον δεν έχει νόημα ούτε δικαίωση. Αλλά η επιφανειακή και τυπική γνωριμία τους πολιτισμικής παράδοσης δεν είναι αρκετή. Πρέπει να καλλιεργεί τον κριτικό στοχασμό και να ενδυναμώνει τη γόνιμη και δημιουργική σκέψη. Να ξεχωρίζει από την πολιτισμική μας παράδοση τα συνεκτικά της στοιχεία, τις εσωτερικές δυνάμεις που προσδιορίζουν τη συνοχή της και να οδηγεί στη βίωση των ζωντανών και υπερχρονικών στοιχείων που εμπεριέχει. Η πολιτισμική παράδοση ταυτίζεται με το παρελθόν. Κανένας δεν μπορεί να διαγράψει το μόχθο, τα επιτεύγματα, τους αγώνες και τις αγωνίες των προηγούμενων γενεών, τους γονείς του και τους προγόνους του ή το ατομικό του παρελθόν. Εχθροί της πολιτισμικής μας παράδοσης πρέπει να θεωρούνται η αυθάδεια του μεταπολεμικού νεόπλουτου και η απαιδευσία του σύγχρονου μικροαστού. Οι οδύνες του παρελθόντος πρέπει να γίνονται από τους νεότερους ζωντανές και σταθερές ανθρώπινες αξίες και μαθήματα ταπεινοφροσύνης.

Δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε ή να περιφρονούμε τα δημιουργήματα του μόχθου και τις παραδοσιακές μορφές ζωής των περασμένων γενεών. Μαθαίνοντας με ποιές οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες πάλευαν για να επιβιώσουν οι πατέρες μας και οι πρόγονοί τους, γινόμαστε λιγότερο αυστηροί  οι λίγοι ευτυχώς αμφισβητίες ή αρνητές του παλιού και του ξεπερασμένου, στεκόμενοι με περίσκεψη μπροστά στα θετικά αλλά και στα αρνητικά στοιχεία της προόδου, αλλά και με σεβασμό στο μόχθο  των προγόνων τους. Πρέπει να έχουμε πάντοτε στο νου μας  εμείς οι τωρινοί πως με τις σκέψεις μας, με τις πράξεις μας και τα συναισθήματά μας δημιουργούμε και εμείς παράδοση για τα επόμενα χρόνια και για τις επόμενες γενιές. Η πολιτισμική παράδοση, που και εμείς δημιουργούμε μπορεί κάθε μέρα που περνάει να γίνεται παλαιότερη, συγχρόνως όμως ανανεώνεται. Πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας πως η προσφορά μας με οποιαδήποτε μορφή στη γενέθλια γη, τη δική μας και των γονέων μας, η πίστη μας στις παραδοσιακές αξίες, αλλά προπάντων τα έργα μας θα προσδιορίζουν στο μέλλον την έκταση και την ποιότητα αυτής της παράδοσης που θα έχουμε εμείς δημιουργήσει.

                                                      Γιώργος Στυλ. Σκλημπόσιος- Μασκλινιώτης

 

 

 

             ΙΕΡΕΙΣ  ΚΑΙ ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ ,ΔΙΑΚΟΝΟΙ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΗ-ΓΙΩΡΓΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ

 

Από τους ιερείς που δεν είναι πια στη ζωή και διακόνησαν την εκκλησία, για πολλά χρόνια ο καθένας, τιμώντας την μνήμη του ΑηΓιώργη, αξίζει να αναφερθούν οι: παπα-Νικόλας Παυλάκος, παπα-Γιάννης Αγγελόπουλος, παπα - Θανάσης  Παπακωνσταντίνου και παπα-Γιάννης Χάλιας, από του Ρούβαλη. Ο τελευταίος είχε τελειώσει το Σχολαρχείο και χειροτονήθηκε διάκονος την 23 Σεπτέμβρη 1929.Την επομένη 24 Σεπτέμβρη 1929 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Αρχικά τοποθετήθηκε στην ενορία του  τόπου της καταγωγής του και από 13 Απρίλη 1950 διακόνησε την εκκλησία μας, μέχρι το τέλος της ζωής του. Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών, την 26-5-1980 στο Σικάγο, όπου είχε πάει να επισκεφτεί τα παιδιά του. Ενταφιάστηκε λίγες ημέρες αργότερα, στο χωριό μας, μπροστά στο ιερό της εκκλησίας του Αη-Γιώργη που είναι μέχρι σήμερα και ο τάφος του. Ενδιάμεσα και για μικρά χρονικά διαστήματα ιερούργησαν στον Αη-Γιώργη ο παπα-Χρύσανθος, ο ιερομόναχος Ιερόθεος Κούτσελας και ο Γερμανός Κρίκας. Μετά τον παπαΧάλια και για κάμποσα χρόνια ιερουργούσε στην εκκλησία ο παπαΓεράσιμος Λιβαδάρος. Από την ημερομηνία μετάθεσής του από τον ΑηΓιώργη, ύστερα από αίτησή του, ιερουργεί με αφοσίωση και θρησκευτική ευλάβεια στην εκκλησία ο ακάματος παπα-Κώστας Παπαθεοδώρου, από την Τρίπολη.

Ιεροψάλτες που διακόνησαν το αναλόγιο της εκκλησίας, αείμνηστοι τώρα, ήταν ο Γιώργης Μέγγος, πατέρας του Νικόλα Μέγγου (Ντρίτσαλη), ο Κώστας Παπαγεωργίου (Καλόγερος) και ο γιός του Παναγιώτης. Επίσης ο Στράτης Βαρβιτσιώτης, ο Νικόλας Παυλάκος, ο Ηλίας Κωνσταντούρος και ο Χαράλαμπος Λύγδας. Ο τελευταίος διακονούσε το αναλόγιο της εκκλησίας μέχρι πρότινος, που έφυγε από την ζωή.Τούτο τον καιρό, που το χωριό φθίνει πληθυσμιακά, διακονούν το αναλόγιο με θρησκευτική ευλάβεια, καταβάλλοντας αξιέπαινες προσπάθειες και δύο Μασκλινιώτες συνταξιούχοι δάσκαλοι, ο Τάσος Κωνσταντούρος  και ο Γιάννης Μέγγος, μαζί με τον πρωτοψάλτη της εκκλησίας Χρήστο Διαμαντίκο από το Στενό.

                                                                                                                                          

                                                                                           Γιώργος Στυλ.Σκλημπόσιος- Μασκλινιώτης