ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΝΤΙΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Το παρακάτω  ψήφισμα που εκδόθηκε από τον από τον πόντιο Πιλάτο κατά του Ιησού Χριστού  βρέθηκε το έτος 1309μ.Χ. στην πόλη Ακυλλία  της κεντρικής Ιταλίας ,που κοντά σε αυτή ανακαλύφθηκε η Ρωμαϊκή πόλη Αμιτέρνο, στην οποία βρέθηκε η οικία του Πόντιου Πιλάτου. Το ψήφισμα αυτό βρέθηκε  σε ένα σιδερένιο κιβώτιο ,μέσα στο οποίο βρισκόταν ένα άλλο κιβώτιο από θαυμάσιο μάρμαρο. Στο τελευταίο κιβώτιο βρισκόταν το ψήφισμα γραμμένο σε μεμβράνη. Η μεμβράνη μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη κατά το έτος 1381 από Χριστού , όταν τότε ήταν Πατριάρχης  εκεί ο Ιερεμίας.Μεταφράστηκε στα Ελληνικά το έτος 1643 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο. Το κείμενο έχει ως εξής:

«έτος επτακαιδέκατον Τιβερίου Κάισαρος Ρωμαίων,μονάρχου ανικήτου, Ολυμπιάδος διακοσιοστής πρώτης, Ηλιάδος ογδόης από κτίσεως κόσμου ,κατά τον ημέτερον  μερισμόν των Εβραίων, τετρακισχίλια και εκατόν εβδομήκοντα τέσσερα έτη και καταβολής των Ρωμαίων βασιλείς έτη εβδομήκοντα τρία και από της ελευθερίας της δουλωσύνης Βαβυλώνος έτη πεντακόσια εβδομήκοντα και καταστροφής του Ιερού Βασιλείου έτη εννενήκοντα και επτά, επί των υπάτων του λαού των Ρωμαίων Λουκίου Ζιζονίου και Μάρκου Σιννίου και Ανθυπάτου του Ιλλυρικού Παλιστέρα , κοινού διοικητού της χώρας των Ιουδαίων , Κουίντου Φλαβίου , επί της διοικήσεως  της πόλεως Ιερουσαλήμ ηγεμόνος κρατίστου Ποντίου Πιλάτου, επιστάτου της κάτωθεν Γαλλιλαίας Ηρώδου του Αντιπάτρου, της άκρας αρχιερωσύνης Άννα και Καϊάφα Αλλιάσου και Ματίλ Μεγιστάνων  εις τον ναόν , Ραμπαλ Αμμαμπέλ Πιοκτένουεκατοντάρχου υπάτου Ρωμαίων της πόλεως Ιεαρουσαλήμ και Σουμπιμασαξίου Ποφιλίου Ρούφου.

Εγώ ο Πόντιος Πιλάτος , ο ηγεμών δια της βασιλείας των Ρωμαίων επί του Πραιτωρίου της αρχιηγεμονίας, κρίνω και καταψηφίζω εις θάνατον σταυρικόν τον ΙΗΣΟΥΝ , λεγόμενον υπό του πλήθους ΧΡΙΣΤΟΝ ΝΑΖΩΡΑΙΟΝ και από πατρίδος Γαλλιλαίας ,άνθρωπον στασιώτη κατά του νόμου του Μωσαϊκού και εναντίον του μεγαλοπρεπούς βασιλέως Τιβερίου Καίσαρος, και ορίζω και αποφαίνομαι τον  θάνατον αυτού σταυρικόν μετά των άλλων κατά το σύνηθες των καταδίκων, επεί συνοίθρησεν αυτός πλήθος ανθρώπων πλουσίων και πτωχών, ουκ έπευσε θορύβους εγείιρων ενοχλείν την Ιουδαίαν, ποιών εαυτόν Υιόν του Θεού και Βασιλέα της Ιερουσαλήμ και του ιερού ναού, απαρνούμενος τον φόρον του Καίσαρος ,έχων έτι τόλμην εισελθείν μετά βαϊων θριαμβευτής  και πλείστου όχλου ώσπερ Ρηξ εντός της πόλεως Ιερουσαλήμ ως τον Ιερόν Ναόν.Όθεν διορίζομεν τον ημέτερον πρώτον εκατόνταρχον  Κουϊντον του Κορνηλίου περιάξαι τούτον παρρησία εις την χώραν Ιερουσαλήμ ,δεδεμένον, μαστιγούμενον, πορφύραν ενδεδυμένον , εστεφανωμένον ακανθίνω στεφάνω και βαστάζοντα τον ίδιον σταυρόν επί του ώμου αυτού, ίνα ει παράδειγμα τοις άλλοις και πάσι τοις κακοποιοίς, μεθ’ου βούλομαι συνάγεσθαι δύο ληστάς φονείς και εξέρχεσθαι δια της πύλης Γιαμπαρόλλας, της νυν Αντωνιανής , αναχθήναι δε Αυτόν τον ΧΡΙΣΤΟΝ παρρησία επί το όρος των κακούργων , ονόματι Κολβάριον , ούτινος σταυρωθέντος μείναι το σώμα εν τω Σταυρώ  εις κοινόν θεώρημα πάντων των κακούργων και άνωθεν του Σταυρού  τίτλου τεθήναι γεγραμμένου τρισί γλώσσαις: ο τίτλος γεγραμμένος τρισί γλώσσαις:Ελληνιστί, Ρωμαϊστί,Εβραϊστί. Ελληνιστί μεν ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΟΥΔΑΙΩΝ. Ρωμαϊστί δε JESOUS NAZOREOUS REX IOUDEOROUN και Εβραϊστί  IESOYA NOZORI MELE  GIELONTISM .  

Ορίζομε νουν μηδένα των ηστινοσούν τάξεως και ποιότητος τολμήσαι απερισκέπτως την τοιαύτην εμποδίσαι δίκην , ως υπ’ εμού ωρισμένην και διοικουμένην και επιτελουμένην μετά πάσης σεμνότητος εις ποινήν αυτομολίας τούτου Εβραίου όντος κατά τα ψηφίσματα και τους νόμους της των Ρωμαίων βασιλείας.

Μάρτυρες της παρούσης ημετέρας αποφάσεως ορίζομεν………………………………………

                                          

 

                                                         ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ      ΕΥΧΕΣ

 Στους αγαπημένους μου Μασκλινιώτες όπου και αν βρίσκονται καθώς και στους αναγνώστες της ηλεκτρονικής σελίδας που με την ταπεινή γραφίδα μου σκαλίζω πάνω της τη ζωή του χωριού μας και την επισκέπτονται με περίσσια αγάπη και ενδιαφέρον    

                             εύχομαι       ολόψυχα

Ο Κύριός μας ,ο Ιησούς Χριστός, που  «εκών κατεδέξατο  τον Σταυρικόν Θάνατον»  για την σωτηρία του ανθρώπινου γένους και πατήσας τον άδη  αληθώς  Ανέστη τριήμερος εκ νεκρών,  να χαρίζει σε όλους υγεία, ευτυχία και ειρήνη σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Καλή   Ανάσταση!!!!!  

      

 

           Ο   ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

      Σήμερα, παρά το τσουχτερό κρύο  και το παγωμένο ψιλόβροχο που επικρατούσε, μαζευτήκαμε στον εκκλησία του ΑηΓιώργη   οι λιγοστοί Μασκλινιώτες που απομείναμε στο χωριό, για να γιορτάσουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και να τιμήσουμε τους ήρωες του ξεσηκωμού του 1821, που μας χάρισαν την ελευθερία μας.

     Μετά το τέλος της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας τελέστηκε η δοξολογία. Τον  πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο Τάσος Κωνσταντούρος  που αναφέρθηκε και στους τοπικούς ήρωες της επανάστασης του 1821. Στη συνέχεια  στο Ηρώο  των πεσόντων, εψάλη Τρισάγιο, έγινε κατάθεση στεφάνων και στο τέλος  ψάλαμε όλοι οι παριστάμενοι τον Εθνικό Ύμνο. Την εκδήλωση και εκεί συντόνισε ο Τάσος, που πάντα αποτελεί την «ψυχή» των εκδηλώσεων του χωριού μας και τον ευχαριστώ θερμά για την προσφορά του. Χρόνια πολλά σε όλους  και στους  εορτάζοντες την ονομαστική τους εορτή συγχωριανούς μας .

                                                            Γιώργος Στυλ. Σκλημπόσιος- Μασκλινιώτης

 

                        ΟΙ  ΑΠΟΚΡΙΕΣ  ΣΤΗ    ΜΑΣΚΛΙΝΑ

…………………………………………………………………………………………………………

Στο χωριό από την παραμονή της αποκριάς άρχιζαν από κατοίκους του οι προετοιμασίες για να μεταμφιεστούν την επόμενη. Έψαχναν να βρουν τα ρούχα, τα καπέλα και τα μαντήλια που θα φορούσαν την άλλη ημέρα. Την ημέρα της αποκριάς, μετά την εκκλησία και κυρίως τις βραδινές ώρες, οι μεταμφιεσμένοι γυρνούσαν στα συγγενικά και τα σπίτια της γειτονιάς, ευχόμενοι τα «χρόνια πολλά» και την «καλή σαρακοστή».

 Μια ομάδα μεταμφιεσμένων  γυναικών το μεσημέρι της αποκριάς διέσχιζε τον κεντρικό δρόμο του χωριού, από το σταθμό μέχρι το αλώνι του Χουγιάζου, τραγουδώντας σατυρικά τραγούδια και χτυπώντας τα χαβάνια που κρατούσαν στα χέρια τους. Στο χώρο της αγοράς, πάνω στο δρόμο, μπροστά στο καφενείο και την ταβέρνα, έστηναν το χορό και ξεσήκωναν του θαμώνες του καφενείου.  

 Από το μεσημέρι οι άντρες μάζευαν από τις γειτονικές αυλές των σπιτιών στο αλώνι κάθε γειτονιάς ελιόκλαρα και πουρνάρια για να τα κάψουν το βράδυ. Μόλις βράδιαζε μαζεύονταν όλοι στο αλώνι της γειτονιάς, άναβαν φωτιές στο κέντρο του, και χόρευαν γύρω από τη φωτιά, τραγουδώντας δημοτικά τραγούδια. Στους χορούς συμμετείχαν και οι μεταμφιεσμένοι που επισκέπτονταν όλα τα αλώνια στις γειτονιές του χωριού και σκορπούσαν κέφι με τις παντομίμες τους. Και οι γεροντότεροι του χωριού, που ήταν ανήμποροι να χορέψουν, κάθονταν γύρω από το αλώνι και συμμετείχαν με τον τρόπο τους στις εκδηλώσεις, σιγοτραγουδώντας μαζί με τους χορευτές. Στο Μακρέκο αλώνι το χορό έσερνε πάντοτε η θεια Μαρίτσα του Τσιρίλη.

                                                         Γιώργος Στυλ. Σκλημπόσιος- Μασκλινιώτης

 

 

               ΤΟ ΚΟΠΑΝΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΤΡΩΣΙΔΙΩΝ  ΣΤΙΣ ΡΕΜΑΤΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

 

     Στα μέσα του Απρίλη κάθε χρόνο, με την αρχή της άνοιξης ξέστρωναν τα βαριά στρωσίδια, πάνω από τα κρεβάτια (μπαντανίες*, βελέντζες* κλπ) και από τα πατώματα του σπιτιού, (τα σαγίσματα*και τις κουρελούδες) που είχαν πια λερωθεί, ολόκληρο το χειμώνα, από την χρήση όλης της οικογένειας και τα πήγαιναν στα γειτονικά ρέματα για να τα καθαρίσουν με την μέθοδο του «κοπανίσματος». Φόρτωναν στα γαϊδούρια τα στρωσίδια που επρόκειτο να καθαρίσουν, καθώς και τον «κόπανο» και πήγαιναν στα ρέματα, κοντά στο χωριό, που κατέβαζαν ακόμη πολύ νερό, για να τα πλύνουν εκεί. Συνήθως πήγαιναν για «κοπάνισμα» στο «δίρεμα» κοντά στο πηγάδι της Φιλιππούς, λίγο παρακάτω, δίπλα στο σπίτι του Παναγιώτη Τζούμα, στου «Μπαριάμη το ρέμα» και στα «Στρατηγέκα Χάνια».

    Ο «κόπανος» έμοιαζε με το ρόπαλο του Ηρακλή. Ήταν από σκληρό ξύλο, συνήθως από πλατάνι, μήκους ενός περίπου μέτρου, που στη μια άκρη του είχε πελεκηθεί ελάχιστα, ενώ στην άλλη άκρη, σε μήκος μισού μέτρου περίπου, είχε διαμορφωθεί με το πελέκημα κονταροειδής χειρολαβή, ώστε να υπάρχει δυνατότητα να χρησιμοποιείται από την νοικοκυρά και με τα δύο χέρια ταυτόχρονα.

    Οι νοικοκυρά μόλις έφτανε στο τόπο του «κοπανίσματος» ξεφόρτωνε τα στρωσίδια από το γαϊδούρι και το έδενε να βοσκήσει. Πρώτη δουλειά ήταν να δημιουργήσει ένα ανάχωμα κάθετα στη ροή του νερού του ρέματος, ώστε στο σημείο να δημιουργηθεί μικρή λίμνη. Εκεί μέσα έριχνε όλα τα στρωσίδια για να «μουλιάσουν». Τα άφηνε για λίγο και έπειτα τα έβγαζε ένα - ένα, αρχίζοντας το κοπάνισμα. Ακουμπούσε πρώτα μέρος από το στρωσίδι πάνω σε μια λίθινη πλάκα, δίπλα στην λίμνη του νερού. Έπειτα άρχιζε να σηκώνει τον κόπανο με τα δυο της χέρια, πάνω από το κεφάλι της, και να τον χτυπάει με δύναμη πάνω στο μουλιασμένο στρωσίδι. Αφού το στριφογύριζε κτυπώντας το σε πολλά σημεία, το ξαναβουτούσε μέσα στη λίμνη με το τρεχούμενο νερό, για να ξεπλυθεί. Αυτή τη διαδικασία την επαναλάμβανε πολλές φορές, μέχρι να διαπιστώσει ότι είχε φύγει όλη η βρωμιά από το ρούχο. Στη συνέχεια το τραβούσε πιο πέρα, τοποθετώνταςτο πάνω σε καθαρές πέτρες. Άφηνε όλα τα στρωσίδια να στραγγίσουν από τα νερά. Στο τέλος πλυμένα πιά, τα ξαναφόρτωνε στο γαϊδούρι και τα πήγαινε στο σπίτι. Εκεί τα άπλωνε πάνω στις στοίβες με τα ξύλα ή  πάνω σε ανοξείδωτα  σύρματα που απλωνε τα ρούχα του σπιτιού και τα άφηνε μέρες ολόκληρες, για να στεγνώσουν στον ήλιο.

     Άλλοι χωριανοί που αναζητούσαν καλύτερους και πιο ξεκούραστους τρόπους πλυσίματος, φόρτωναν στα ζώα τους τα άπλυτα στρωσίδια, τα σακιά που χρησιμοποιούσαν για την μεταφορά του ελαιοκάρπου στα λιοτρίβια, τα ελαιόπανα που χρησιμοποιούσαν για το μάζεμα του ελαιοκάρπου, τα αλευρόσακα και ο, τι άλλο είχε λερωθεί πολύ κατά την διάρκεια του χειμώνα. Τα μετάφεραν στις νεροτριβές των γειτονικών οικισμών, της Αγίας Σοφίας και της Κουμπίλας, για να τα πλύνουν εκεί. Οι ιδιοκτήτες των ελαιοτριβείων επίσης μετέφεραν για πλύσιμο και αυτοί στις γειτονικές νεροτριβές με τα ζώα τα τσόλια που είχαν χρησιμοποιήσει για την έκθλιψη του λαδιού.

       Ο κοπιαστικός τρόπος αυτός του πλυσίματος στα στρωσίδια του σπιτιού κράτησε για πολλές δεκαετίες, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Μετά όμως την οδική επικοινωνία του χωριού με τις γειτονικές περιοχές και ιδιαίτερα με την περιοχή του Κεφαλαριού της Αργολίδας, η κοπιαστική συνήθεια του «κοπανίσματος» ξεχάστηκε, αφού τα στρωσίδια πια τα μετέφεραν με αυτοκίνητα στις νεροτριβές της περιοχής  αυτής για πλύσιμο.

                                               Γιώργος Στυλ. Σκλημπόσιος- Μασκλινιώτης

 

 

                                                                                                                                                                                       ΕΟΡΤΙΕΣ   ΕΥΧΕΣ

 

               Στους αγαπημένους μου Μασκλινιώτες   όπου κι’ αν βρίσκονται,  καθώς και  στους αναγνώστες της  ηλεκτρονικής σελίδας,  που με την ταπεινή γραφίδα μου σκαλίζω  επάνω της την ιστορία του χωριού μας και την επισκέπτονται  με περίσσια αγάπη και ενδιαφέρον,

                                                                                                                    Ε  ύ  χ   ο μ  α  ι      ο  λ  ό  ψ  υ  χ  α

το Θείο Βρέφος  που θα αναδειχθεί μέσα από την ταπεινή φάντη της Βηθλεέμ σε λίγες ημέρες και θα φανερώσει την Θεότητά του στα ύδατα του Ιορδάνη για την σωτηρία του  ανθρώπινου γένους, να τους ευλογεί και να τους  χαρίζει υγεία, ευτυχία, αγάπη και ειρήνη. Η  νέα χρονιά που σε λίγο θα ανατείλει στον ορίζοντα της ζωής  τους να  είναι για όλους  ευλογημένη και να πραγματωθούν στη διάρκειά της όλα τα όνειρα και οι προσδοκίες τους.

                                                                                                                                                          Γιώργος  Στυλ. Σκλημπόσιος - Μασκλινιώτης

 

             ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ  ΤΗΣ ΜΑΣΚΛΙΝΑΣ

 

 «Δεν υπάρχει πόνος και οδύνη πιο μεγάλη

 από τη στέρηση της γης των πατέρων».

             Ευριπίδης, «Μήδεια»

 

Η πληθυσμιακή αύξηση των κατοίκων του χωριού έφτασε στο απόγειό της στις αρχές του 1920, φθάνοντας στα 1000 άτομα περίπου. Η αλματώδης αύξηση του αριθμού των κατοίκων οφειλόταν στην παραμονή των κατοίκων του Καστριού, όλο και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στο χωριό, λόγω των ευνοϊκών κλιματολογικών συνθηκών αλλά και της μεγάλης αύξησης του αριθμού των γεννήσεων. Η αύξηση του πληθυσμού πραγματοποιήθηκε, παρά την αναχώρηση για το εξωτερικό ορισμένων κατοίκων του κατά την πρώτη μετανάστευση στο εξωτερικό (Αμερική), που πήρε τις μεγαλύτερες διαστάσεις της κατά την δεκαετία 1900-1910.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920, συνεχίστηκε η αναζήτηση ελληνικών εργατικών χεριών, από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (Η.Π. Α.) και τον Καναδά. Έτσι συνεχίστηκε η μεταναστευτική κίνηση εργατικού δυναμικού προς τις χώρες αυτές, λόγω της έλλειψης επαρκών εισοδημάτων των κατοίκων των ορεινών κυρίως περιοχών και του αργού ρυθμού αύξησης του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού τους.

Μετά και την δεύτερη μεταναστευτική κίνηση των κατοίκων (1945- 1960) προς τους ανωτέρω προορισμούς και την Αυστραλία ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε δραματικά. Ο μισός σχεδόν πληθυσμός του ξενιτεύτηκε, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες επαγγελματικής αποκατάστασης, για την βελτίωση των οικονομικών τους.

Οι περισσότερες οικογένειες είχαν και κάποιο δικό τους μετανάστη στις χώρες αυτές. Ορισμένες μάλιστα, με πόνο ψυχής, έστειλαν όλα τα παιδιά τους στην ξενιτειά και μάλιστα από νεαρή ηλικία. Παρέμειναν εδώ μόνο οι γονείς, περιμένοντας την οικονομική ενίσχυση των ξενιτεμένων παιδιών τους, ενώ πολλοί από αυτούς τα ακολούθησαν στην ξενιτειά, για να κλείσουν τελικά εκεί τα μάτια τους οριστικά.

Οι ξενιτεμένοι μετανάστες χωριανοί, αρχικά αντιμετώπισαν πολλές και μεγάλες δυσκολίες, κατά την εγκατάστασή τους και την εξεύρεση αξιοπρεπούς εργασίας, στις χώρες υποδοχής. Προσαρμόστηκαν όμως σύντομα στις νέες συνθήκες της ζωής και της εργασίας τους, ξεπερνώντας τα εμπόδια. Ορισμένοι μάλιστα, με την πάροδο του χρόνου, με την εξυπνάδα τους και την εργατικότητά τους άρχισαν να δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά σε διάφορους τομείς, κυρίως στο χώρο της εστίασης, αλλά και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες

Από τις οικονομίες τους, που προήρχοντο από την αμοιβή τους, για την προσφορά της εργασίας τους, και από τα κέρδη των επιχειρήσεών τους, άρχισαν να στέλνουν εμβάσματα στους δικούς τους, που άφησαν στην Ελλάδα, ενισχύοντάς τους οικονομικά, για να μπορούν οι τελευταίοι να βελτιώσουν το οικογενειακό τους εισόδημα και να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Όλοι όμως ανεξαίρετα οι μετανάστες του χωριού μας δεν ξέχασαν ποτέ και τον τόπο που είδαν το πρώτο φως της ζωής. Τον βοηθούσαν πάντοτε οικονομικά, συμβάλλοντας και στην πολιτιστική ανάπτυξή του. Έτσι πρωτοστάτησαν οικονομικά στην ανέγερση εκκλησιών, στην διάνοιξη αυτοκινητοδρόμων στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, στις προσπάθειες ανεύρεσης υπογείων υδάτων κλπ.

Η συμβολή της μετανάστευσης των κατοίκων του χωριού σε Αμερική, Καναδά και Αυστραλία είχε θετικές αλλά και αρνητικές συνέπειες στην ανάπτυξη του χωριού μας. Η εισροή δολαρίων είχε σαν αποτέλεσμα την μεγάλη τόνωση της αγοραστικής δύναμης, την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και γενικά την άνοδο του βιοτικού επιπέδου πάρα πολλών οικογενειών του χωριού μας.

Πολλοί όμως από τους κατοίκους του χωριού, όπως προαναφέρθηκε, μετανάστευσαν οικογενειακώς, με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη του γεωργικού κλήρου και των ελαιώνων καθώς και την σταδιακή μείωση του πληθυσμού του χωριού, αφού ξενιτεύτηκε ο ενεργός πληθυσμός του χωριού και έμειναν πίσω μόνο ηλικιωμένοι. Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο με την «εσωτερική» μετανάστευση των κατοίκων του χωριού, νεαρής κυρίως ηλικίας, που πραγματοποιήθηκε μαζικά τις δεκαετίες μετά το 1945 έως και το 1960 και συνεχίζεται σποραδικά μέχρι τις μέρες μας, προς τις μεγάλες πόλεις- (αστυφιλία)- κυρίως προς την πόλη της Αθήνας αλλά και σε άλλες γειτονικές πόλεις, την Τρίπολη και το Άργος.

Οι περισσότεροι νέοι του χωριού, αντιλήφθηκαν έγκαιρα την δεινή οικονομική κατάσταση των γονέων τους, την ανυπαρξία δυνατότητας βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσής τους στο χωριό, καθώς και τις περιορισμένες δυνατότητες και προοπτικές απόκτησης ικανοποιητικού ατομικού εισοδήματος, από την υφιστάμενη γεωργοκτηνοτροφική παραγωγή. Πολλοί έφυγαν από το χωριό, για να τελειώσουν τις εγκύκλιες σπουδές, γυμνασιακού επιπέδου, στις γειτονικές πόλεις, και ορισμένοι από αυτούς εισήχθησαν για να φοιτήσουν σε Πανεπιστημιακές σχολές, από τις οποίες αποφοίτησαν με επιτυχία. Έτσι, μετά την αποφοίτησή τους, έγιναν δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, επιστήμονες, καθώς και διαπρεπείς ελεύθεροι επαγγελματίες και εγκατέλειψαν έτσι το χωριό.

Αλλά και αυτοί που δεν είχαν την δυνατότητα ή την ικανότητα των σπουδών, αλλά και άτομα ηλικιωμένα, έφυγαν από το χωριό και εγκαταστάθηκαν σε γειτονικές πόλεις και στην Αθήνα. Εκεί αναζήτησαν εργασία στον δευτερογενή και τριτογενή τομέα της οικονομίας (εμπόριο-υπηρεσίες) ή δραστηριοποιήθηκαν επιχειρηματικά σε διάφορους τομείς της.

Όλοι αυτοί εγκατέλειψαν οριστικά τις οικογενειακές τους εστίες και το χωριό. Μόνο περιοδικά επισκέπτονται τους γέροντες πια και ανήμπορους γονείς τους ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες, κατά την διάρκεια των διακοπών τους, παραμένουν λίγες ημέρες με τις οικογένειές τους στο χωριό, για ξεκούραση. Τον υπόλοιπο καιρό το χωριό «ζει» και «κινείται» σε ρυθμούς μοναξιάς και εγκατάλειψης, με τους λιγοστούς εναπομείναντες κατοίκους του.

 

                                                                  Γιώργος Στυλ.Σκλημπόσιος - Μασκλινιώτης

                

 

 

 

                   Αγαπητοί  Συμπατριώτες

    Με χαρά και ικανοποίηση σας γνωρίζω  πως ο πολιούχος και προστάτης του χωριού μας, ο Αη-Γιώργης,  δεν έχει αφήσει μέχρι σήμερα  το σπίτι του ορφανεμένο και έρημο. Φρόντισε και τώρα να παραμείνει ανοιχτό και να λειτουργιέται κάθε Κυριακή και όλες τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Μετά την διακονία στο ναό του χωριού μας για μια περίπου εικοσαετία   του ακάματου ιερέα  παπα-Κώστα  Παπαθεοδώρου και την μετάθεσή  του  σε ιερό ναό της Τρίπολης, η Ιερά Μητρόπολη Μαντινείας και Κυνουρίας  μερίμνησε  και τοποθέτησε τον ιερέα παπα-Δημήτρη Πολύδωρο   στη θέση  του ιερέα, που αποχώρησε.

     Έτσι οι κάτοικοι του χωριού  και όλοι οι Μασκλινιώτες οι απανταχού της γης ευρισκόμενοι, που επισκέπτονται συχνά- πυκνά το χωριό μας θα εξακολουθήσουν να προσέρχονται στο ναό του Αη-Γιώργη, να τον βρίσκουν ανοιχτό,  να κάνουν το σταυρό τους  και να ευχαριστούν τον Ύψιστο και τον προστάτη του χωριού μας για όσα αγαθά τους έχουν προσφέρει  απλόχερα στη ζωή. Να αναπέμπουν παρακλήσεις ώστε τα τέλη της ζωής τους να είναι ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά. Θα βρίσκουν ιερέα για να στέλνει ευχές και  δεήσεις προς τον Κύριο, υπέρ της υγείας  αυτών  και των οικογένειών τους  και να μνημονεύει τα ονόματα  των προσφιλών τους προσώπων που έχουν φύγει από τη ζωή και αναπαύονται στον κοιμητήριο του χωριού.

    Την 1^η Νοέμβρη 2025 οι καμπάνες του ναού μας χτύπησαν πανηγυρικά για να σημάνουν όχι μόνο την έναρξη της Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας, αλλά και να υποδεχτούν τον νέο ιερέα του χωριού μας. Εμείς οι λιγοστοί Μασκλινιώτες, που απομείναμε στο χωριό, πήγαμε να εκκλησιαστούμε στον Αη-Γιώργη  και απολαύσαμε την πρώτη λειτουργία από τον  νέο ιερέα στο ναό μας.

     Η ταπεινότητά μου απευθύνει «θερμό  καλωσόρισμα»  στον νέο ιερέα, τον παπα-Δημήτρη μας,  με την ευχή ο Κύριος και ο Αη-Γιώργης να του χαρίζει υγεία και μακροημέρευση. Να τον αξιώνει στην τέλεση της  Θείας Ευχαριστίας  και των άλλων Ιερών ακολουθιών  στους ναούς του χωριού μας, ευλογώντας το ποίμνιό του. Στον απερχόμενο ιερέα, τον παπα-Κώστα, για όσα προσέφερε απλόχερα στους Μασκλινιώτες, διακονώντας τον Αη-Γιώργη στον ναό του, εκφράζω τις θερμές ευχαριστίες μου και τις ευχές μου για παντοτινή υγεία και κάθε επιτυχία στη διακονία του από την νέα του θέση.  

                                                          Γιώργος Στυλ. Σκλημπόσιος - Μασκλινιώτης